….όπως κανείς

Σε ακούω τα βράδια να παρηγορείς.

Σε ακούω τα βράδια να κουνάς ασταμάτητα το καρότσι.
Να βγαίνεις, χειμώνα, στο μπαλκόνι και να ψάχνεις να δείξεις το φεγγάρι.

Σε ακούω τα βράδια να ταΐζεις.
Τάχα να μαλώνεις, ξημερωμένη και κατάκοπη.

Σε ακούω να λες «φτάνει».

Σε βλέπω να σηκώνεσαι το πρωί, παλεύοντας να χαμογελάσεις.
Και να χαμογελάς.

Σε βλέπω να τον αγκαλιάζεις και πίσω σου, στο πάτωμα, έξω από το μπάνιο, να είναι βουνό οι λερωμένες από τον εμετό αλλαξιές του.

Σε ακούω να του μιλάς γλυκά, σε βλέπω να τον αγκαλιάζεις.

Σε ακούω να τον δικαιολογείς, να βλέπεις ότι καλό δεν φαίνεται.
Σε ακούω να τον παινεύεις , να βλέπεις ότι καλό θα φανεί.

Σε βλέπω, Σε ακούω να κάνεις υπομονή.
Να υπομένεις. Να χαμογελάς.

Σε βλέπω, Σε ακούω να αγαπάς.
Σε νιώθω να αγαπάς.

Σε νιώθω να κουράζεσαι, σε ακούω να κουράζεσαι, σε βλέπω να κουράζεσαι.

Να αγαπάς…όπως κανείς.

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΡΟΝΤΕΝ

Νέοι, που επιθυμείτε να γίνετε υπηρέτες της ομορφιάς, ίσως, αν θελήσετε, να συναντήσετε εδώ το απόσταγμα μιας μακρόχρονης εμπειρίας.

Αγαπήστε με ευλάβεια τους μεγάλους δασκάλους που προηγήθηκαν.

Υποκλιθείτε μπροστά στο Φειδία και στο Μιχαήλ Άγγελο. Θαυμάστε τη θεϊκή γαλήνη του ενός, την τρομερή αγωνία του άλλου. Ο θαυμασμός είναι ένα γενναιόδωρο κρασί για τα ευγενικά πνεύματα.

Όμως -προς Θεού- μη μιμηθείτε τους μεγαλύτερούς σας. Με σεβασμό στην παράδοση μάθετε να διακρίνετε το αιώνια γόνιμο, που κλείνει μέσα της: την αγάπη για τη φύση και την ειλικρίνεια. Είναι τα δύο ισχυρά πάθη της μεγαλοφυΐας: λατρεύει τη φύση και ποτέ δεν ψεύδεται. Έτσι η παράδοση δίνει το κλειδί, που θα σας βοηθήσει να δραπετεύσετε από τη ρουτίνα. Η παράδοση, που σας συμβουλεύει να ερευνάτε συνεχώς την πραγματικότητα και που σας απαγορεύει την τυφλή υποταγή σε οποιονδήποτε δάσκαλο.

Η φύση ας είναι η μοναδική σας θεότητα!

Να έχετε απόλυτη πίστη σ’ αυτήν. Να είστε βέβαιοι ότι ποτέ δεν είναι άσχημη και περιορίστε τη φιλοδοξία σας στο να της είστε πιστοί.

Τα πάντα είναι ωραία για τον καλλιτέχνη, γιατί σε κάθε ύπαρξη και σε κάθε πράγμα η διαπεραστική του ματιά ανακαλύπτει το χαρακτήρα, την εσωτερική δηλαδή αλήθεια που διαφαίνεται πίσω από τη μορφή. Και η αλήθεια τούτη είναι η ίδια η ομορφιά. Μελετάτε με δέος: και τότε -να είστε βέβαιοι- θα ανακαλύψετε την ομορφιά, γιατί θα συναντήσετε την αλήθεια.

Δουλεύετε με μανία.

Εσείς, αγαλματοποιοί, δυναμώστε μέσα σας την αίσθηση του βάθους. Το πνεύμα δύσκολα εξοικειώνεται μ’ αυτή την έννοια. Δεν αντιλαμβάνεται ευκρινώς παρά μόνο επιφάνειες. Του είναι δύσκολο να φαντάζεται μορφές σε βάθος. Και όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται το έργο σας.

Πρώτα απ’ όλα καθορίστε με σαφήνεια τα κύρια επίπεδα των μορφών που θα σκαλίσετε. Τονίστε με δύναμη την κατεύθυνση που δίνετε σε κάθε μέλος του σώματος, στο κεφάλι, στους ώμους, στη λεκάνη, στις κνήμες. Η τέχνη απαιτεί αποφασιστικότητα. Με την ξεκάθαρη φυγή των γραμμών βυθίζεστε μέσα στο χώρο και κυριαρχείτε στο βάθος. Όταν τα επίπεδά σας βρουν τη σωστή τους θέση, τότε έχετε ανακαλύψει τα πάντα. Το άγαλμά σας είναι κιόλας ζωντανό. Οι λεπτομέρειες γεννιούνται και βρίσκουν τη σωστή θέση από μόνες τους.

Όταν δημιουργείτε, μη σκέπτεστε ποτέ επίπεδα, αλλά ανάγλυφα.

Το πνεύμα σας πρέπει να θεωρεί κάθε επιφάνεια ως προεξοχή ενός όγκου που βρίσκεται πίσω της και την ωθεί. Να φαντάζεστε τις μορφές σαν να κινούνται προς το μέρος σας. Κάθε ζωή αναδύεται από ένα κέντρο, ύστερα αναπτύσσεται και ξεχύνεται από τα μέσα προς τα έξω. Έτσι ακριβώς και στη μεγάλη γλυπτική· πάντα διακρίνει κανείς μέσα της μια ισχυρή εσωτερική ώθηση. Αυτό είναι το μυστικό της αρχαίας τέχνης.

Εσείς, ζωγράφοι, να παρατηρείτε την πραγματικότητα σε βάθος. Δείτε, για παράδειγμα, ένα πορτραίτο ζωγραφισμένο από τον Ραφαήλ. Πώς αυτός ο μεγάλος δάσκαλος απεικονίζει ένα πρόσωπο μετωπικά: στρέφει το στήθος προς το πλάι δίνοντας έτσι την ψευδαίσθηση της τρίτης διάστασης.

Όλοι οι μεγάλοι ζωγράφοι εξετάζουν το χώρο σε βάθος. Στην κατανόηση των όγκων βρίσκεται η δύναμή τους.

Να θυμάστε πάντα: δεν υπάρχουν γραμμές, μόνον όγκοι. Όταν σχεδιάζετε, να μην σας απασχολεί ποτέ το περίγραμμα, αλλά η “αναγλυφικότητα”. Η “αναγλυφικότητα” είναι αυτή που καθορίζει το περίγραμμα.

Να ασκείστε ακατάπαυστα. Επιβάλλεται να εξουσιάσετε την τεχνική σας.

Η τέχνη δεν είναι τίποτε άλλο από αίσθημα. Όμως χωρίς την απόλυτη γνώση των όγκων, των αναλογιών, των χρωμάτων, χωρίς τη δεξιοτεχνία του χεριού, ακόμα και το πιο έντονο αίσθημα παραλύει. Τι θα γινόταν ο πιο μεγάλος ποιητής σε μια ξένη χώρα, αν αγνοούσε τη γλώσσα της; Στη νεότερη γενιά καλλιτεχνών υπάρχουν ποιητές, που, δυστυχώς, αρνούνται να μάθουν να μιλούν. Δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να ψελλίζουν.

Να έχετε υπομονή! Μη βασίζεστε στην έμπνευση.

Αυτή δεν υπάρχει. Τα μοναδικά προσόντα του καλλιτέχνη είναι: σωφροσύνη, προσοχή, ειλικρίνεια και θέληση. Να εκτελείτε το έργο σας ως έντιμοι εργάτες.

Νέοι, να είστε αληθινοί. Αυτό όμως δε σημαίνει: ακριβείς άνευ ουσίας. Υπάρχει μια χαμηλή πιστότητα: αυτή της φωτογραφίας και του εκμαγείου. Η τέχνη δεν αρχίζει παρά μόνο με την εσωτερική αλήθεια. Όλα σας τα σχήματα, όλα σας τα χρώματα να διερμηνεύουν συναισθήματα.

Ο καλλιτέχνης που αρκείται στην ψευδαίσθηση και με δουλοπρέπεια αναπαράγει ανούσιες λεπτομέρειες δε θα γίνει ποτέ μεγάλος καλλιτέχνης. Αν έχετε ποτέ επισκεφθεί κάποιο κοιμητήριο της Ιταλίας, οπωσδήποτε θα παρατηρήσατε με πόση παιδαριώδη αφέλεια οι καλλιτέχνες που ανέλαβαν να διακοσμήσουν τους τάφους προσπαθούν να αντιγράψουν στα αγάλματά τους κεντήματα, δαντέλες και πλεξούδες. Είναι ίσως ακριβείς. Δεν είναι όμως καθόλου αληθινοί, αφού δεν απευθύνονται στην ψυχή.

Σχεδόν όλοι μας οι γλύπτες θυμίζουν αυτούς των ιταλικών νεκροταφείων. Στα μνημεία που βρίσκονται στις δημόσιες πλατείες μας διακρίνουμε μόνο ρεντιγκότες, τετράποδα ή μονόποδα τραπέζια, καρέκλες, μηχανές, μπαλόνια, τηλέγραφους. Κανένα ίχνος εσωτερικής αλήθειας, συνεπώς κανένα ίχνος τέχνης. Να φρίττετε μ’ αυτά τα παλιοπράγματα.

Να είστε βαθιά και άγρια λάτρεις της αλήθειας. Να μη διστάζετε ποτέ να εκφράζετε αυτό που αισθάνεστε, ακόμα κι όταν έρχεται σε αντίθεση με τις παραδεδεγμένες ιδέες. Ίσως να μη σας καταλάβουν στην αρχή. Αλλά η μοναξιά σας δε θα κρατήσει για πολύ. Φίλοι θα τρέξουν γρήγορα κοντά σας, γιατί ό,τι είναι βαθιά αληθινό για έναν άνθρωπο είναι και για όλους.

Ωστόσο, ούτε γκριμάτσες ούτε μορφασμούς για να προσελκύσετε το κοινό. Απλότητα! Αφέλεια!

Τα ωραιότερα θέματα βρίσκονται μπροστά σας: είναι εκείνα που γνωρίζετε καλύτερα.

Ο πολύ αγαπητός μου και τόσο μεγάλος Ευγένιος Καρριέρ, που μας άφησε τόσο γρήγορα, έδειξε τη μεγαλοφυΐα του ζωγραφίζοντας τη γυναίκα και τα παιδιά του. Του ήταν αρκετό να εξυμνεί τη μητρική στοργή, για να είναι υπέροχος. Μεγάλοι καλλιτέχνες είναι εκείνοι που βλέπουν με τα δικά τους τα μάτια αυτά που όλος ο κόσμος έχει δει και είναι σε θέση να διακρίνουν την ομορφιά μέσα σ’ εκείνα, που είναι τόσο κοινά για τους άλλους.

Οι κακοί καλλιτέχνες βλέπουν πάντοτε με τα γυαλιά κάποιου άλλου.

Το ύψιστο είναι να συγκινείσαι, να αγαπάς, να ελπίζεις, να πάλλεσαι, να ζεις. Πρώτα να είσαι άνθρωπος και μετά καλλιτέχνης!

Η αληθινή ευγλωττία χλευάζει την ευγλωττία, έλεγε ο Πασκάλ. Η αληθινή τέχνη χλευάζει την τέχνη. Θα αναφέρω πάλι εδώ το παράδειγμα του Ευγένιου Καρριέρ. Στις εκθέσεις οι περισσότεροι πίνακες δεν είναι τίποτε άλλο από ζωγραφική. Οι δικοί του πίνακες φαίνονταν, ανάμεσα στους άλλους, σαν παράθυρα ανοιγμένα προς τη ζωή!

Να αποδέχεστε τις δίκαιες κριτικές. Εύκολα θα τις αναγνωρίσετε. Είναι εκείνες που επιβεβαιώνουν τις αμφιβολίες που σας βασανίζουν. Όμως να μην πτοείστε από εκείνες που η συνείδησή σας δεν παραδέχεται.

Μη φοβηθείτε τις άδικες κριτικές. Θα εξεγείρουν τους φίλους σας. Θα τους υποχρεώσουν να ξανασκεφτούν για τη συμπάθεια που νιώθουν προς εσάς και θα την εκδηλώνουν με περισσότερο θάρρος, αφού θα κατανοήσουν καλύτερα το λόγο της ύπαρξής της.

Αν το ταλέντο σας είναι πρωτότυπο, στην αρχή δε θα έχετε παρά λίγους οπαδούς και ένα πλήθος εχθρών. Μη χάνετε το θάρρος σας. Οι πρώτοι θα θριαμβεύσουν, γιατί ξέρουν για ποιο λόγο σας αγαπούν, ενώ οι άλλοι αγνοούν γιατί τους είστε μισητοί· οι πρώτοι είναι παθιασμένοι με την αλήθεια και θα στρατολογούν συνεχώς νέους οπαδούς, ενώ οι άλλοι δε θα δείξουν ιδιαίτερο ζήλο για τις λανθασμένες απόψεις τους. Οι πρώτοι είναι σταθεροί, ενώ οι δεύτεροι πηγαίνουν όπου φυσά ο άνεμος. Η νίκη της αλήθειας είναι βέβαιη.

Μη χάνετε τον καιρό σας συνάπτοντας κοσμικές ή πολιτικές σχέσεις. Θα δείτε πολλούς συναδέλφους σας να αποκτούν με ραδιουργίες τιμές και πλούτη. Δεν είναι αυτοί οι αληθινοί καλλιτέχνες. Μερικοί όμως είναι πολύ έξυπνοι και, αν θελήσετε να παραβγείτε μαζί τους στο γήπεδό τους, θα αναλώσετε τόσο χρόνο όσο και εκείνοι, δηλαδή εξ ολοκλήρου την ύπαρξή σας κι έτσι δε θα σας απομείνει ούτε μια στιγμή για να είστε καλλιτέχνης.

Να αγαπάτε με πάθος την αποστολή σας. Δεν υπάρχει ωραιότερη. Είναι πολύ πιο υψηλή απ’ ό,τι ο όχλος πιστεύει.

Ο καλλιτέχνης δίνει ένα μεγάλο παράδειγμα. Λατρεύει τη δουλειά του και η πολυτιμότερη ανταμοιβή του είναι η χαρά που παίρνει μέσα από αυτήν. Στις μέρες μας -τι κρίμα!- προσπαθούν να πείσουν τους εργάτες ότι πρέπει να μισούν τη δουλειά τους και να την σαμποτάρουν. Η ανθρωπότητα όμως δε θα γίνει ευτυχισμένη παρά μόνον όταν όλοι οι άνθρωποι αποκτήσουν ψυχές καλλιτεχνών, δηλαδή όταν όλοι βρίσκουν απόλαυση μέσα από το έργο τους.

Η τέχνη είναι ακόμα ένα υπέροχο μάθημα ειλικρίνειας.

Ο πραγματικός καλλιτέχνης εκφράζει πάντοτε αυτό που σκέπτεται διακινδυνεύοντας να ανατρέψει όλες τις καθιερωμένες αξίες.

Διδάσκει έτσι την ειλικρίνεια στους συνανθρώπους του.

Θα μπορούσε κανείς λοιπόν να φανταστεί τι θαυμάσια πρόοδος θα είχε αίφνης συντελεστεί, αν η απόλυτη αγάπη για την αλήθεια βασίλευε ανάμεσα στους ανθρώπους!

Α, πόσο γρήγορα η κοινωνία θα απέρριπτε πλάνες και ασκήμιες, αφού θα τις παραδεχόταν, και πόσο γρήγορα η γη μας θα γινόταν ένας Παράδεισος!

Το περιβόλι

Ένα περιβόλι είμαστε.

Ένα περιβόλι που έχει τρεχούμενο νερό για να ποτίζεται.
Η μάνα μας είναι.

Που έχει τα αυλάκια έτοιμα για να ξέρουμε που θα φυτρωσουμε , που θα ανθίσουμε. Ο πατέρας μας είναι.

Ένα περιβόλι είμαστε.

Ένα περιβόλι γεμάτο πουλιά, ζωύφια, έντομα που θα έρθουν να ζήσουν μαζί μας, μέσα μας, πάνω μας, γύρω μας. Κάποια θα μας κάνουν κακό, κάποια θα είναι το λίπασμα μας. Κάποια θα τα θρέψουμε κάποια θα τα διώξουμε.
Οι άνθρωποι που θα βρούμε μπροστά μας είναι.

Ένα περιβόλι είμαστε.

Ένα περιβόλι με κάθε λογής ζαρζαβατικά. Κάποια είναι μεγάλα , νόστιμα και γυαλιστερά. Κάποια καχεκτικά , κάποια πικρά. Κάποια ξεράθηκαν γρήγορα και κάποια άλλα άρρωστα που έκαναν κι άλλα να αρρωστήσουν.
Οι πράξεις της ζωής μας είναι.

Ένα περιβόλι είμαστε.

Ένα περιβόλι που έχει και δύο – τρία δέντρα με διαφορετικούς καρπούς, κίτρινους , κόκκινους, άλλους πολύ γλυκούς άλλους λιγότερο . Δύο – τρία δέντρα που κάποια θέλουν περισσότερο νερό και φροντίδα και κάποια λιγότερη. Μα όλα γεμάτα καρπούς.
Τα παιδιά μας είναι.

Ένα περιβόλι είμαστε.

Ένα περιβόλι που ανάμεσα σε όλα τα φυτά και τα δέντρα έχει κι ένα δέντρο που στέκει χωριστά.
Είναι το «ξαποστάσι», εκείνο που προσφέρει τον ίσκιο του, τη δροσιά του, την αγκαλιά του.
Εκείνο που απλώνει το κλαρί του να κρεμάσεις τα εργαλεία , το παγούρι και το κολατσιό σου.
Εκείνο που οι ρίζες του απλώνονται παντού και κρατούν το χώμα στη θέση του.
Η γυναίκα της ζωής μας είναι.

Ένα περιβόλι είμαστε.

Που θέλει φροντίδα, ισορροπία, αγάπη και κατανόηση.
Άμα το πιέσεις βγάζει περισσότερα αλλά γρήγορα κουράζεται και χαρίζει λιγότερη ζωή σ ότι φυτρώνει πάνω του.
Και αρρωσταίνει κι αυτό κι ότι γεννιέται μέσα του.
Άμα το περιποιηθείς βγάζει αγαθά λιγότερα, μα ομορφότερα, νοστιμότερα και για περισσότερο καιρό .

Ένα περιβόλι θέλω να είναι η ζωή μου.

Να έχω βοήθεια στο πότισμα μου, να έχω σκαμμένα τα αυλάκια μου για όσο περισσότερο καιρό γίνεται.
Να αντέξω τα κάθε λογής ζωντανά που θα με περιτριγυρίσουν .
Να θρέψω όσο καλύτερα μπορώ ότι φυτρώσει μέσα μου.
Και τα καλά και νόστιμα να είναι περισσότερα από τα πικρά.
Να έχω τα δέντρα μου γερά και υγιή. Και το χώμα μου να αγκαλιάζει για πάντα τις ρίζες τους, ακόμα κι όταν δεν θα έχω να τα θρέψω τόσο καλά όπως στην αρχή.

Παρακολουθήστε το παραπάνω κείμενο σε αφήγηση του ηθοποιού Νίκου Κουρή και σκηνοθεσία της Έλλης Κοντογιάννη:

https://www.facebook.com/mazigiatopaidi/videos

 

 

 

Οι τρεις στιγμές μέσα σε μία μέρα

ΣΤΙΓΜΗ ΠΡΩΤΗ: Η Μετακόμιση

Σιχαίνομαι να μετακομίζω, όχι γιατί ταλαιπωρούμαι αλλά γιατί δένομαι με τα αντικείμενα, με τα ντουβάρια, με τις γειτονιές. Γι’ αυτό και πάντα η επόμενη απαιτούσε μεγαλύτερο φορτηγό από την προηγούμενη. Δυστυχώς έχω κάνει περισσότερες μετακομίσεις απ’  όσες θα ήθελα .

Οδός Μαυροματαίων. Δύο πακιστανοί ξεφορτώνουν πράγματα από ένα φτιαγμένο τρίκυκλο με φουσκωμένα πλαστικά και ψεύτικες χρωμιωμένες επιφάνειες. Η καρότσα είναι υπερυψωμένη για να χωράει περισσότερα αντικείμενα.

Τρία τυλιγμένα στρώματα, μία φιάλη με μία διπλή εστία υγραερίου, ένας στενόμακρος καθρέπτης, πολλές σακούλες πολλαπλών χρήσεων, μία σιδερώστρα. Όσα δεν πρόλαβα να δω, στο ίδιο τρίκυκλο είχαν χωρέσει.  Όλα !

ΣΤΙΓΜΗ ΔΕΥΤΕΡΗ: Η Κούνια

Παιδική χαρά μπροστά στο καφέ Μύρτιλο.
Εξαιρετικά καλοφτιαγμένη. Τρία ζευγάρια με τα παιδιά τους. Φιλική ατμόσφαιρα και ανταλλαγή πλαστικών φτυαριών για τα χαλικάκια. Δυο τρεις κουβέντες και χαμόγελα κατανόησης και αλληλοσυμπαράστασης. Βαριέμαι αυτή τη γελοία αλληλεγγύη και δεν μιλάω σε κανέναν.

Μείναμε περίπου μιάμιση ώρα. Μία κοπέλα 25 – 30 ετών έκανε δυνατά κούνια. Ασταμάτητα, όση ώρα είμαστε εκεί. Είχε αφήσει την τσάντα της στο έδαφος αλλά κουβαλούσε στους ώμους ένα μικρό τσαντάκι. Φορούσε ακουστικά και σιγοτραγουδούσε αν και φαινόταν ότι δεν μπορούσε να πει σωστά τους στίχους.

Μία φορά σταμάτησε. κάτι έγραψε σ’ ένα χαρτί και συνέχισε την κούνια. Όταν φύγαμε έκανε ακόμα κούνια. Ούτε κι αυτή μιλούσε σε κανέναν.

ΣΤΙΓΜΗ ΤΡΙΤΗ: Το Χειροκρότημα

Τον τελευταίο καιρό θέλει να κοιμάται μαζί μου στο κρεβάτι. Ευτυχώς είναι επίμονος και δεν του χαλάω χατίρι. Εξαιτίας του, κοιμάμαι σχεδόν ακούνητος σε μία μικρή λωρίδα του καναπέ , με την μέση μου να βρίσκεται στον αέρα. Το κορμί μου είναι πλέον κουρασμένο και θα προτιμούσα να κοιμάται στο κρεβάτι του.

Κάθε φορά που ξυπνάει ανοίγει τα μάτια του και μ αναζητάει λέγοντας χαμηλόφωνα και μακρόσυρτα «μπαμπά». Μόλις με βλέπει χειροκροτά από τη χαρά του, χαμογελώντας με το στόμα του, με τα μάτια του, με ολόκληρη την ύπαρξη του.

Το κρεβάτι μπορεί να περιμένει…

 

Το σκούπισμα

Δεν είναι ιδιοκτησία μου.
Δεν το κατέχω και δεν με κατέχει.

Είναι «δικό μου» μόνο γιατί το σέβομαι γι’ αυτό που είναι:

Είναι ο χώρος, όπου μπορώ
να σταθώ, να σκεφτώ, να φανταστώ, να υπολογίσω.
Να κόψω, κολλήσω, να χτυπήσω, να δημιουργήσω.

Είναι ο χώρος, που μου επιτρέπει να βιοποριστώ όπως το επιθυμώ ( τουλάχιστον αυτό είναι το ζητούμενο).
Είναι το εργαστήριο μου.

Γι’ αυτό θέλω να το προσέχω.
Όποτε μπορώ, το καλλωπίζω με διάφορες φροντίδες, υλικά, προσθήκες, επιδιορθώσεις.

Δεν είναι απαραίτητο να είναι όμορφο, όμως έχω ανάγκη να είναι όμορφο.

Πάντα υπάρχει το δίλλημα αγοράς ενός εργαλείου, πρώτης ύλης ή καλλωπισμού του.
Μία μάχη μεταξύ λογικής και επιθυμίας.

Αυτό που μπορώ, να κάνω καθημερινά χωρίς κόστος και με μεγάλη επιμέλεια είναι να σκουπίζω. Πολλές φορές μέσα στην ημέρα αλλά δύο φορές υποχρεωτικά:
Αφού ξεκλειδώσω και πριν κλειδώσω.

Μέσα στο μυαλό μου είναι μία διαδικασία αμφίδρομη.
Καλωσορίσματος
Ένδειξης σεβασμού
Προετοιμασίας
Ηρεμίας
Γείωσης
Ευγένειας

Μετά από κάθε σκούπισμα,
όλα μπορούν να ξεκινήσουν από την αρχή ή είναι έτοιμα για το επόμενο βήμα.
Ξεκάθαρα και καθαρά.

Το εργαστήριο δεν είναι απλώς ένας ψηλοτάβανος, παραλληλόγραμμος χώρος.
Είναι ο χώρος της αποτυχίας, της επιτυχίας, της απογοήτευσης, της επιβράβευσης, της απομόνωσης.

Για όλα αυτά του αξίζει να είναι καθαρός και φροντισμένος.

Δεν είναι ιδιοκτησία μου.
Δεν το κατέχω και δεν με κατέχει.
Είναι ο χώρος που μου επιτρέπει…..

 

 

 

 

Να ‘χεις κλειδί

Να ‘χεις κλειδί.

Να μπορείς να ανοίγεις την πόρτα όποτε θέλεις, όποτε μπορείς.
Όποτε αντέχεις.

Να την ανοίγεις διάπλατα, να την κρατάς μισάνοιχτη, κλειστή.
Να κλειδώνεις και άμα θέλεις να κλειδώνεσαι.
Να φυλάς και να φυλάγεσαι.

Να ‘χεις και δεύτερο κλειδί.
Να μοιράζεσαι τη χαρά σου, τον κόπο σου.
Το λάθος σου.

Να ‘χεις κλειδί.
Να παραδώσεις.

Το ροκανίδι

Δεν έχει καμία αξία.

Ο σκοπός της ύπαρξης του είναι να αφαιρεθεί με έντεχνη βία από το υπόλοιπο σώμα του.
Να ξηλωθεί υπακούοντας πειθήνια τον κοφτερό διώκτη του, το σκαρπέλο.
Γιατί υπάρχει ανώτερος σκοπός και πρέπει να τον υπηρετήσει.
Η τέχνη!

Θα το κάνει, όχι όμως προδίδοντας το σώμα του.
Το χέρι που κρατά το σκαρπέλο, θα αποδείξει αν και πως θα αφαιρέσει.

Αν το κάνει με τέχνη, δεν θα εκδικηθεί και θα αποχωρήσει με τάξη.
Αν το κάνει άτσαλα, θα αντισταθεί, θα σπάσει, θα στραβώσει.

Αλλά στο ροκανίδι ποιος δίνει σημασία.
Αυτό το εύθραυστο και λεπτεπίλεπτο κομμάτι ξύλου, δεν είναι πλέον ένα όμορφο δέντρο, ούτε ένα μεγάλο κομμάτι ακριβού ξύλου.
Είναι πλέον το αντικείμενο εργασίας μιας σκούπας, που στην καλύτερη περίπτωση θα το οδηγήσει σε ένα τζάκι, σε μία σόμπα. Στη χειρότερη, σε ένα κάδο σκουπιδιών.

Δυσκολεύομαι να δεχθώ ότι είναι άχρηστο.
Πάντα, όταν κάτι γίνεται με αγάπη και υπάρχει η θέληση, αυτό που προκύπτει, ότι κι αν προκύπτει, πάντα θα έχει μία χρησιμότητα. Μικρότερη, λιγότερο σημαντική, σχεδόν απαρατήρητη…

Όμως κάτι έχει.
Η Φύση είναι φτιαγμένη με οικονομία.
Τίποτα δεν πηγαίνει χαμένο. Όλα έχουν μία δεύτερη αποστολή, μία τρίτη….
Μπορεί να φαντάζουν λιγότερο εντυπωσιακές είναι όμως κι αυτές σπουδαίες, απαραίτητες για να επιβιώσει η Φύση.

Βλέπουμε τα μεγάλα πράγματα.
Αναζητούμε τα ακόμα μεγαλύτερα.
Κοιτάμε τα αστέρια και ταξιδεύουμε σ αυτά.
Την ίδια στιγμή αδιαφορούμε για το χώμα που πατούμε.

Κι έτσι φτάνουμε στα αστέρια λιγότερο σοφοί.
Λιγότερο ευαίσθητοι.
Με λιγότερες ελπίδες να πετύχουμε κάτι σπουδαιότερο.

Τα ροκανίδια τα προσέχω.
Όσο μπορώ θέλω να τα αφαιρώ με προσοχή.
Και να τα κρατάω.
Από σεβασμό.
Κάτι θα σκεφτώ, κάτι θα κάνω, κάπως θα δώσω μια δεύτερη ευκαιρία.
Και αυτά να κάνουν κάτι και εγώ να σκεφτώ.

ΤΑ ΧΕΡΙΑ

Ποτέ δεν μου άρεσαν τα χέρια μου.

Είχα από μικρός λεπτούς καρπούς.
Μεγαλώνοντας δεν άλλαξαν δραματικά τα πράγματα.
Οι παλάμες μεγάλωναν, τα χέρια δυνάμωναν, γέμιζαν ρόζους αλλά οι καρποί λεπτοί.

Από τα πρώτα πράγματα που παρατηρώ στους ανθρώπους είναι τα χέρια τους.
Προδίδουν τα πάντα.

Θαυμάζω τα χέρια που περισσότερο έχουν φροντίσει παρά φροντιστεί.
Αυτά τα χέρια ξεχωρίζουν αμέσως.

Βλέπεις τα χέρια κάποιων ανθρώπων και αντικρίζεις  ένα κενό. Μία απραξία.
Βλέπεις τα χέρια κάποιων άλλων και τυφλώνεσαι από την ματαιοδοξία.
Βλέπεις και κάτι χέρια και νομίζεις ότι ακούς  μία παράκληση, μια τελευταία εξομολόγηση.

Μου έλεγε ένας παππούς στην Αγιάσο της Λέσβου κοιτώντας τα χέρια του:
Τα κοιτώ και είναι ξένα. Πότε πιάναν το βυζί της μάνας, πότε μεγάλωσαν, πότε μαράθηκαν;

Τα χέρια μας.
Έσκαψαν, φύτεψαν, θέρισαν.
Χάιδεψαν, έσφιξαν , αγκάλιασαν.
Έκοψαν, έραψαν, ομόρφυναν.
Χτύπησαν, μάτωσαν,πόνεσαν.
Έδειξαν, νίκησαν, έχασαν.

Φιλήθηκαν.
Υπάκουσαν.
Μετάνιωσαν.

Όλα τα έκαναν τα χέρια.
Πότε πρόλαβαν….

Αυτά τα άγνωστα χέρια μας…

 

 

 

Το εργαστήριο

           

Το εργαστήριο που νοικιάζω σήμερα, δεν το πιάνει το μάτι σου.
Κι όμως, είναι του Καφούρου, ενός από τους καλύτερους ξυλουργούς που πέρασαν από την Ελλάδα, όπως του Βαράγκη, του Σαρίδη, του Καψή.

Στο χώρο έχω παρέμβει ελάχιστα. 
Δεν πείραξα σχεδόν τίποτα  λες κι αν το έκανα θα χαλούσα την τάξη και θα με μάλωναν.
Όπως δεν έχω αγγίξει τις σημειώσεις στα μικρά χαρτάκια που είχε γράψει και παρατήσει σε διάφορα σημεία του εργαστηρίου.

Όλα τα εργαλεία του, τα άφησα στη θέση που τα τοποθέτησε τη τελευταία φορά που δούλεψε.  
Το βαλιτσάκι με τα προσεκτικά ακονισμένα  σκαρπέλα, οι χειροποίητες ξύλινες αλλά  και οι μεταλλικές πλάνες χειρός, το ξύλινο μπαούλο με τα εργαλεία που προορίζονταν για εργασίες εκτός ξυλουργείου.

Παλιά, η αλυσίδα της γνώσης μιας τέχνης δεν κοβόταν ποτέ, καθώς από γενιά σε γενιά, δίπλα σε έναν μάστορα στεκόταν ένας παραγίος που με υπομονή δεχόταν όποιο παρατσούκλι του κολλούσε ο μάστορας.
Με τα χρόνια όσο οι γνώσεις περίσσευαν , το παρατσούκλι ξεχνιόταν, το τσιράκι γινόταν τεχνίτης και από τεχνίτης, μάστορας κι αυτός.
Και κάπως έτσι ο πολιτισμός προχωρούσε μέσα στους αιώνες….

Στο ξυλουργείο αυτό, η αλυσίδα της γνώσης είναι σπασμένη.  
Τα εργαλεία, άλλα κατασκευασμένα από τα χέρια του και άλλα αγορασμένα, είναι εκεί…. αλλά δεν υπάρχει ο μάστορας για να με κάνει τσιράκι του.
Οπότε δεν έχω ούτε παρατσούκλι. 

Κι αφού δεν υπάρχει ο μάστορας για να μάθω και να σεβαστώ , ξεκίνησα να σέβομαι ακόμα περισσότερο τα εργαλεία του. Γιατί αυτά είναι πλέον ο μάστορας που δεν έχω γνωρίσει. 
Είναι η απόδειξη της τέχνης και των ικανοτήτων του.

Αυτά είναι η τελευταία πράξη του μάστορα.

Δεν είναι απλώς κομμάτια ξύλου και μετάλλου. 
Αυτά έχουν τα αποτυπώματα του μάστορα πάνω τους. 
Από τα δικά του χέρια σημαδεύτηκαν με ιδρώτα και κυριολεκτικά με αίμα. 
Όχι μία, αλλά εκατοντάδες φορές.

Σ αυτά ο μάστορας ακούμπησε όλη του την τέχνη, την επινοητικότητα, την επιμονή και την υπομονή του. Την δεξιοτεχνία και την αγάπη του.  

Αυτά τα εργαλεία ήταν η λύπη του και η χαρά του. 
Τα εργαλεία ήταν η οικογένεια αλλά και η ερωμένη του. 
Η αποτυχία και η επιτυχία του.

Όλοι εμείς  που ασχολούμαστε με τα εργαλεία, δεν είμαστε μόνοι μας, ούτε στα μάτια των φίλων μας, ούτε στης γυναίκας μας και κυρίως ούτε στων παιδιών μας. 
Είμαστε μία εικόνα βαθιά χαραγμένη στη μνήμη τους, 
είμαστε καλά ή κακά πρότυπα και στο τέλος θα είμαστε μία ανάμνηση που θα συνοδεύεται μεταξύ άλλων και από τα εργαλεία μας.

Το Black & Decker του πατέρα μου

Οι επιστήμονες  λένε πως μπορεί ο άνθρωπος να μην είναι ο μόνος που χρησιμοποιεί εργαλεία σ αυτόν τον κόσμο, αλλά πως είναι ο μόνος που χρησιμοποιεί εργαλεία για να κατασκευάσει τα εργαλεία του.
Εγώ πάλι που δεν είμαι επιστήμονας  λέω πως ο άνθρωπος είναι ο μόνος που δένεται συναισθηματικά με τα εργαλεία του.

Μέσα σ αυτή τη τσάντα υπάρχει κάτι πολύ περισσότερο από συναισθήματα.
Είναι η γέννηση μου, η φροντίδα μου, τα πρώτα μου παιχνίδια, τα ρούχα και τα παπούτσια μου.  
Τα βιβλία μου, τα ταξίδια μου, οι σπουδές μου.

Μέσα στην τσάντα είναι ένα μέρος της ζωής του πατέρα μου.

Είναι το εργαλείο του πατέρα μου.
Το Black & Decker του πατέρα μου.
Αυτό στο οποίο εμπιστεύτηκε πρώτα όλες του τις υποχρεώσεις της ζωής του και στη συνέχεια κάποια από τα ούτως ή άλλως ελάχιστα όνειρα του.  

Δεν το αγόρασε εύκολα.
Ποτέ δεν το κακομεταχειρίστηκε και ίσως γι’ αυτό τον  λόγο και αυτό ποτέ δεν τον πρόδωσε.

Για πολλά χρόνια, ως παιδί το έβλεπα ως το σπουδαιότερο αντικείμενο του σπιτιού μας. Τα παιδιά στη γειτονιά μπορεί να καμάρωναν για ένα αυτοκίνητο, για ένα σπίτι , εγώ για το δράπανο του πατέρα μου που νικούσε τα πάντα. Ξύλα, ντουβάρια , πέτρες….
Κάποια στιγμή μου έδειξε τη φωτογραφία με τον αστροναύτη από το Apollo 15 να τρυπάει το φεγγάρι με ένα Black & Decker.

Ένα Black & Decker στο φεγγάρι! Ασύλληπτο!!!
Από τότε δεν υπήρξε τίποτα καλύτερο από ένα ξυλοτρύπανο στο δράπανο,  τον πατέρα μου στο πλάι για να με προσέχει ,και εγώ να τρυπάω το μαλακό χώμα στον κήπο, σαν αστροναύτης.

Κάποια στιγμή του ζήτησα το δράπανο για μία ομιλία σχετική με τα εργαλεία.Μου το έδωσε  και μου είπε να το κρατήσω στην Αθήνα. Εννοείται πως αρνήθηκα. Αυτό το εργαλείο είναι ζωντανό. Είναι μεγαλύτερο μου. Πρέπει να το σέβομαι. 
Άλλωστε έχει πάει και στο φεγγάρι !!!

Αυτό το  δράπανο έχει τον μάστορα του, ξέρει ποιο χέρι θα το κρατήσει, δεν είναι ορφανό….

Οπότε θα επιστραφεί στην ντουλάπα της αποθήκης. Κι ας μην πρόκειται να ξαναπάρει ο πατέρας μου την τσάντα και να ανέβει την ανηφόρα μέσα στον καύσωνα, με το φανελάκι ιδρωμένο και το μέτωπο μούσκεμα στον ιδρώτα.

 

Add to cart